Top sto

Zasady stosowania najczęściej używanych 100 substancji leczniczych w terapii u pacjentów 65+.

Opracowanie zawiera istotne linicznie informacje na temat wybranych substancji leczniczych. Jest to informacja oparta na wiedzy eksperckiej, dowodach naukowych, najnowszych wytycznych międzynarodowych towarzystw naukowych oraz oficjalnych charakterystykach produktów leczniczych. Opracowanie niniejsze jest unikatową kompilacją wiedzy dwóch ekspertów (lekarza geriatry oraz farmaceuty ze specjalnością w zakresie farmakologii klinicznej, absolwentów i członków European Academy for Medicine of Ageing EAMA) z zakresu geriatrii, farmakologii klinicznej, farmakokinetyki oraz farmakodynamiki.

100 substancji leczniczych w terapii u pacjentów 65+:
84
Rosuwastatyna
  • U osób w wieku podeszłym zaleca się stosowanie mniejszej dawki początkowej, którą można zwiększyć po 4 tyg.
  • Dawkę dostosować do stopnia niewydolności nerek
  • Przeciwwskazany w  ciężkiej niewydolności nerek, 
  • Przeciwwskazana u pacjentów z: czynną chorobą wątroby, z miopatią, leczonych cyklosporyną
  • Nie należy stosować dawki 40 mg w przypadku predyspozycji do miopatii/rabdomiolizy  -monitorować aktywność kinazy kreatynowej
  • Ryzyko proteinurii, szczególnie przy wysokich dawkach leku
  • Zaleca się wykonanie prób czynnościowych wątroby (AlAT, AspAT)przed rozpoczęciem leczenia i 3 miesiące po rozpoczęciu terapii
  • Powoduje zwiększenie INR u pacjentów leczonych poch. kumaryny – może być konieczna korekta dawki kumaryn 
  • Ostrożnie podczas stosowania z innymi lekami zmniejszającymi stęż. lipidów (gemfibrozyl, fenofibrat, niacyna).

85
Mometazon
  • Przeciwwskazania: nieleczone miejscowe zakażenia błony śluzowej nosa (opryszczka), zabiegi chirurgiczne nosa, rany nosa – GKS opóźnia gojenie ran.
  • Ostrożnie u pacjentów z obniżoną odpornością.
  • Pacjentów stosujących lek przez kilka miesięcy lub dłużej należy monitorować pod kątem ewentualnych zmian w błonie śluzowej nosa (profilaktycznie, zmiany występują bardzo rzadko)
  • Niezalecany w przypadku perforacji przegrody nosowej.
  • Mogą wystąpić krwawienia z nosa, zwiększone ciśnienie śródgałkowe.
  • U pacjentów, u których zaprzestano podawania działających ogólnie kortykosteroidów na rzecz mometazonu donosowo, może wystąpić trwająca kilka miesięcy niewydolność kory nadnerczy. W przypadku wystąpienia objawów odstawiennych (ból stawów/mięśni, depresja, znużenie)rozważyć powrót do GKS ogólnoustrojowych.

86
Montelukast
  • Dostosowanie dawki nie jest konieczne u pacjentów z niewydolnością nerek lub łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątrobie.
  • Stosować ostrożnie w ciężkiej niewydolności nerek 
  • Nie należy nim zastępować GKS w terapii astmy, nie należy stosować do opanowania nagłych napadów astmy.
  • Ryzyko układowej eozynofilii (wysypka, neuropatia, zaostrzenie objawów płucnych).

87
Lewodopa
  • Przyjmować 30 min przed posiłkiem lub godzinę po. W przypadku działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego można przyjmować podczas posiłku. Dieta bogatobiałkowa zmniejsza wchłanianie
  • Jeżeli poszczególne dawki podzielone podawane w ciągu doby nie są równe, należy mniejsze dawki podawać wieczorem.
  • Dawkowanie preparatu należy zmieniać nie częściej niż co 3 dni.
  • Przeciwwskazany u osób z podejrzanymi, niezdiagnozowanymi zmianami skórnymi lub czerniakiem w wywiadzie, ciężkimi psychozami, jaskrą z wąskim kątem (w przypadku jaskry z szerokim kątem, stosować ostrożnie o ile ciśnienie śródgałkowe jest dobrze kontrolowane
  • W przypadku przełączania z samej lewodopy na preparat skojarzony z karbidopą, należy odstawić lewodopę na min. 8 h przed rozpoczęciem nowego leku, w przypadku lewodopy CR należy odczekać 12 h.
  • Ostrożnie po przebytym zawale serca
  • Może wystąpić senność , ruchy mimowolne
  • Nie należy gwałtownie przerywać leczenia – objawy odstawienne podobne do złośliwego zespołu neuroleptycznego, 
  • Należy regularnie badać skórę pod kątem występowania czerniaka
  • Addycyjne działanie z lekami hipotensyjnymi, 
  • Zmniejszona biodostępność z siarczanem/glukonianem żelaza
  • Antagoniści receptora dopaminowego D2 (np. pochodne fenotiazyny, pochodne butyrofenonu i rysperydon) oraz izoniazyd mogą zmniejszać działania terapeutyczne lewodopy. 
  • Fenytoina i papaweryna znoszą korzystne działanie lewodopy w przebiegu choroby Parkinsona

88
Metformina
  • Włączenie do leczenia powinno być poprzedzone oceną funkcji nerek; przy eGFR 60-45/ml/min lek można stosować tylko pod ścisłą kontrolą funkcji nerek; przy wartościach niższych jest przeciwskazany
  • Podawanie leku wymaga okresowej kontroli funkcji nerek;
  • W razie konieczności podawania z innymi lekami o potencjalnym niekorzystnym wpływie na funkcję nerek (np. ACE-I, NLPZ) należy zwiększyć częstość oceny eGFR
  • Nie stosować w stanach ostrego zagrożenia funkcji nerek (np. odwodnienie, ciężkie zkażenia) i zagrożenia hipoksją (ostra niewydolność oddechowa lub serca), u chorych z uszkodzeniem wątroby i u alkoholików
  • W przypadku przygotowania pacjenta do podania kontrastu zawierającego jod wstrzmać podawanie leku i włączyć ponownie nie wcześniej niż 48 godzin po badaniu po otwierdzenie braku uszkodzenia funkcji nerek; podobne postępowanie obowiązuje u chorych poddanych zabiegom operacyjnym – lek należy włączyć ponownie nie wcześniej niż 48h po włączeniu odżywiania po potwierdzeniu braku uszkodzenia funkcji nerek
  • Lek zmniejsza wchłanianie witaminy B12, należy więc kontrolować jej poziom
  • Włączenie do leczenia leków wpływających na poziom glikemii (np. steroidy, ACEE-I))
  • Stosowanie leku niesie ze sobą ryzyko kwasicy ketonowej, które jest zwiększone u chrych z niewydolnością nerek.

89
Glipizyd
  • Leku nie stosować w cukrzycy typu 1, u pacjentów z ostrymi powikłaniami cukrzycy (np. śpiączka cukrzycowa, ketoza, kwasicą cukrzycowa), w ciężkich zaburzeniach funkcji nerek, wątroby i tarczycy ora przy znacznych zwężeniach przewodu pokarmowego. Jest również przeciwskazany u chorych leczonych mikonazalem
  • Lek należy włączać po upewnieniu się co do regularnego odżywiania chorych ze względu na ryzyko hipoglikemii
  • Ryzyko hipoglikemii wzrasta też u chorych niedożywionych i przy zmianach diety, po alkoholu. nagłym obciążeniu znacznym wysiłkiem, stosujących leczenie skojarzone lekami przeciwcukrzycowymi lub inne leki wpływające obniżająco na poziom glikemii (np. ACE-I, NLPZ, steroidy, antagoniści receptorów H2), a także u chorych niewspółpracujących; w przypadku chorych starszych należy upewnić się co do braku zaburzeń funkcji poznawczych.
  • Szczególną uwagę należy zwrócić na chorych równolegle stosujących leki blokujące receptor beta-adrenergiczny, szczególnie chorych starszych, ze względu na możliwe maskowanie objawów hipoglikemii

90
Gliklazyd
  • Leku nie stosować w cukrzycy typu 1, w stanach przedśpiączkowych i w śpiączce cukrzycowej, u chorych z ketozą i kwasicą cukrzycową oraz w ciężkiej niewydolności nerek lub wątroby. Jest również przeciwskazany u chorych leczonych mikonazalem
  • Lek należy włączać po upewnieniu się co do regularnego odżywiania chorych (dotyczy śniadania) ze względu na ryzyko hipoglikemii
  • Ryzyko hipoglikemii wzrasta też u chorych niedożywionych i przy zmianach diety, nagłym obciążeniu znacznym wysiłkiem, stosujących leczenie skojarzone lekami przeciwcukrzycowymi lub inne leki wpływające obniżająco na poziom glikemii (np. ACE-I, NLPZ, steroidy, antagoniści receptorów H2), a także u chorych niewspółpracujących; w przypadku chorych starszych należy upewnić się co do braku zaburzeń funkcji poznawczych
  • Szczególną uwagę należy zwrócić na chorych równolegle stosujących leki blokujące receptor beta-adrenergiczny, szczególnie chorych starszych, ze względu na możliwe maskowanie objawów hipoglikemii

91
Glimepiryd
  • Wystąpienie u pacjenta hipoglikemii po przyjęciu 1 mg glimepirydu na dobę, oznacza możliwość kontrolowania glikemii wyłącznie za pomocą samej diety
  • Leku nie stosować w cukrzycy typu 1, u pacjentów z ostrymi powikłaniami cukrzycy (np. śpiączka cukrzycowa, ketoza, kwasicą cukrzycowa), w ciężkich zaburzeniach funkcji nerek i wątroby.
  • Lek należy włączać po upewnieniu się co do regularnego odżywiania chorych ze względu na ryzyko hipoglikemii
  • Podczas leczenia należy regularnie kontrolować funkcje wątroby i obraz krwi
  • Ryzyko hipoglikemii wzrasta też u chorych niedożywionych i przy zmianach diety, po alkoholu. nagłym obciążeniu znacznym wysiłkiem, stosujących leczenie skojarzone lekami przeciwcukrzycowymi lub inne leki wpływające obniżająco na poziom glikemii (np. ACE-I, NLPZ, steroidy, antagoniści receptorów H2), a także u chorych niewspółpracujących; w przypadku chorych starszych należy upewnić się co do braku zaburzeń funkcji poznawczych
  • Szczególna uwagę należy zwrócić na chorych równolegle stosujących leki blokujące receptor beta-adrenergiczny, szczególnie chorych starszych, ze względu na możliwe maskowanie objawów hipoglikemii.

92
Hydrokortyzon
  • U osób w podeszłym wieku  (szczególnie przy długotrwałym stosowaniu) zwiększone ryzyko działań niepożądanych: osteoporozy, cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, podatności na zakażenia i ścieńczenia skóry.
  • Przeciwwskazaniem są układowe zakażenia grzybicze.
  • Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy uprzedzić o możliwości wystąpienia ciężkich psychiatrycznych działań niepożądanych podczas stosowania ogólnoustrojowych steroidów (obniżenie nastroju, myśli samobójcze).
  • Ryzyko pęknięciem ściany lewej komory po niedawno przebytym zawale serca. 
  • Średnie i duże dawki mogą powodować zwiększenie ciśnienia krwi, retencję sodu i wody w organizmie i zwiększenie wydalania potasu 
  • Zachować ostrożność podczas stosowania w: niewydolności nerek, nadciśnienia tętniczego, marskości wątroby, niedoczynności tarczycy, cukrzycy zastoinowej niewydolności serca, zakrzepowego zapalenia żył, przewlekłego zapalenia nerek, ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek, nowotworów z przerzutami, osteoporozy, ciężkich zaburzeń afektywnych (szczególnie jeśli występowała wcześniej psychoza posteroidowa), padaczki, wcześniejszej miopatii posteroidowej, jaskry (lub występowania jaskry u członków rodziny pacjenta), miastenii, nieswoistego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zapalenia uchyłków, świeżych zespoleń jelitowych, czynnych lub utajonych wrzodów trawiennych (szczególnie u osób starszych objawy podrażnienia otrzewnej po perforacji przewodu pokarmowego mogą być one nieznaczne).
  • Odstawiać stopniowo, szczególnie gdy leczenia trwa ponad 3 tygodnie.
  • U pacjentów jednocześnie stosujących kortykosteroidy i leki przeciwzakrzepowe pochodne kumaryny monitorować INR 
  • Zmniejsza działanie leków moczopędnych. 
  • Podczas jednoczesnego podawania z lekami moczopędnymi zwiększającymi wydalanie potasu ryzyko hipokaliemii.
  • Zmniejsza hipotensyjne działanie leków hipotensyjnych 
  • Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów z glikozydami nasercowymi, teofiliną, amfoterycyną lub beta 2- sympatykomimetykami zwiększa ryzyko hipokaliemii.
  • Obniża skuteczność leków p/cukrzycowych.

93
MELOKSIKAM
  • Do długotrwałego leczenia osób w podeszłym wieku z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa zalecana jest dawka dobowa 7,5 mg. Pacjenci ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych powinni rozpoczynać leczenie od dawki dobowej 7,5 mg. 
  • U osób starszych zwiększone ryzyko zagrażających życiu krwawień z przewodu pokarmowego
  • Przeciwwskazania: nadwrażliwość na NLPZ, ASA (objawy astmy oskrzelowej, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona czynna lub nawracająca choroba wrzodowa przewodu pokarmowego i(lub) krwawienie, ciężka niewydolność wątroby; ciężka niewydolność nerek u pacjentów niedializowanych;zwiększona predyspozycja do krwawień; ciężka niewydolność serca.
  • Nie zalecany w połączeniu z innymi NLPZ
  • Ostrożnie z długoterminowym leczeniem u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, z ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych, i (lub) chorobą naczyń mózgowych, z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).
  • Zalecana ostrożność podczas stosowania leków zwiększających ryzyko krwawienia: 
  • Z lekami moczopędnymi ryzyko ciężkiej niewydolności nerek – monitorować czynność nerek.
  • Z I-ACE i ARB ryzyko ostrej niewydolności nerek i obniżenia działania p/nadciśnieniowego.
  • Obniża działanie hipotensyjne leków hipotensyjnych

94
Sivastatyna 
  • Przeciwwskazania: czynna choroba wątroby lub utrzymujące się zwiększenie stężenia transaminaz, jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. klaryrtromycyna, ketokonazol, sok grejpfrutowy- nawet 240 ml!)
  • Unikać stosowania z niacyną i/lub fibratami (wzrost ryzyka miopatii- dawka simwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę)
  • Ostrożnie stosować w następujących przypadkach predyspozycji do rabdomiolizy: podeszły wiek, zaburzenia czynności nerek, oporna na leczenie lub nieleczona niedoczynność tarczycy, zaburzenia ze strony układu mięśniowego w wywiadzie indywidualnym lub rodzinnym
  • W przypadku wystąpienia osłabienia i/lub bolesności mięśni, ich zwiększonej wrażliwości na dotyk zawsze brać pod uwagę możliwy efekt polekowy pod postacią miopatii (szczególnie w zaawansowanej starości ryzyko pogorszenia sprawności funkcjonalnej)
  • Nie stosować w dawce>20 mg/ dobę u osób leczonych amiodaronem lub werapamilem (wzrost ryzyka miopatii, chyba że przewidywana korzyść przewyższa ryzyko), diltiazemem, 
  • Unikać stosowania z niacyną i/lub fibratami (wzrost ryzyka miopatii)
  • W przypadku wystąpienia osłabienia i/lub bolesności mięśni, ich zwiększonej wrażliwości na dotyk zawsze brać pod uwagę możliwy efekt polekowy pod postacią miopatii (szczególnie w zaawansowanej starości ryzyko pogorszenia sprawności funkcjonalnej)
  • Leczenie czasowo przerwać w sytuacji: podczas ostrych chorób zakaźnych, urazów, przed zabiegami, przy poważnych zaburzeniach metabolicznych i endokrynologicznych

95
Atorvastatyna
  • Przeciwwskazania: czynna choroba wątroby lub utrzymujące się zwiększenie stężenia transaminaz
  • Ostrożnie stosować w następujących przypadkach predyspozycji do rabdomiolizy: podeszły wiek, zaburzenia czynności nerek, oporna na leczenie lub nieleczona niedoczynność tarczycy, zaburzenia ze strony układu mięśniowego w wywiadzie indywidualnym lub rodzinnym
  • W przypadku wystąpienia osłabienia i/lub bolesności mięśni, ich zwiększonej wrażliwości na dotyk zawsze brać pod uwagę możliwy efekt polekowy pod postacią miopatii (szczególnie w zaawansowanej starości ryzyko pogorszenia sprawności funkcjonalnej)
  • Ostrożnie stosować z silnymi inhibitorami CYP3A4 – w przypadku konieczności łącznego stosowania rozważyć mniejszą dawkę poczatkowa atorwastatyny i obserwację kliniczną pacjenta 
  • W przypadku podejrzenia śródmiąższowego zapalenia płuc, rozważyć związek z lowastatyną
  • Ryzyko hiperglikemii – pacjentów z ryzykiem wystapienia cukrzycy poodać kontroli klinicznej i biochemicznej
  • W przypadku jednoczesnego stosowania digoksyny monitorować stan kliniczny (ryzyko wzrostu stężenia digoksyny – istotne szczególnie w wieku podeszłym ze względu na ryzyko skąpoobjawowego przebiegu przenaparstnicowania)
  • Podczas równoczesnego stosowania z pochodnymi kumaryny przed rozpoczęciem leczenia atorwastatyną oraz w jego trakcie monitorować INR
  • W przypadku konieczności łącznego podawania z fibratami stosować mniejszą dawkę początkową atorwastatyny i monitorować klinicznie pacjentów pod kątem ryzyka miopatii
  • Nie zaleca się przyjmowania atorwastatyny i dużych ilości soku grejpfrutowego

96
Lovastatyna
  • Przeciwwskazazania: czynna choroba wątroby, Utrzymywanie się podwyższonego poziomu transferaz (>3 razy powyżej normy), Cięzka niewydolnośc nerek, Miopatie, Cholestaza, Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. klaryrtromycyna, ketokonazol, sok grejpfrutowy)
  • W przypadku wystąpienia osłabienia i/lub bolesności mięśni, ich zwiększonej wrażliwości na dotyk zawsze brać pod uwagę możliwy efekt polekowy pod postacią miopatii (szczególnie w zaawansowanej starości ryzyko pogorszenia sprawności funkcjonalnej)
  • Leczenie czasowo przerwać w sytuacji: podczas ostrych chorób zakaźnych, urazów, przed zabiegami, przy poważnych zaburzeniach metabolicznych i endokrynologicznych
  • Nie stosować w dawce>40 mg/dobę u osób leczonych amiodaronem lub werapamilem (wzrost ryzyka miopatii, chyba że przewidywana korzyść przewyższa ryzyko)
  • Unikać stosowania z niacyną i/lub fibratami (wzrost ryzyka miopatii)
  • W przypadku podejrzenia śródmiąższowego zapalenia płuc, rozważyć związek z lowastatyną
  • Ryzyko hiperglikemii – pacjentów z ryzykiem wystapienia cukrzycy poodać kontroli klinicznej i biochemicznej
  • Podczas równoczesnego stosowania z pochodnymi kumaryny przed rozpoczęciem leczenia lowastatyną oraz w jego trakcie monitorować INR

97
Olanzapina
  • Dawkę dostosować do czynności nerek i/lub wątroby
  • Odstawiać stopniowo
  • Tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej jest biorównoważna z wersją powlekaną. Można stosować zamiennie.  
  • Przeciwwskazana u pacjentów ze stwierdzonym ryzykiem wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania.
  • Nie posiada rejestracji w leczeniu psychoz w przebiegu otępienia i/lub w horoby Parkinsona leczonej agonistami dopaminy
  • Ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego, ciężkiej hiperglikemii, zmian stężenia lipidów (lipidogram przed rozpoczęciem leczenia, 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia olanzapiną, a następnie co 5 lat), neutropenii (szczególnie z walproinianem)
  • Ostrożnie u  pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, niedrożnością porażenną jelit (działanie antycholinergiczne)
  • Ostrożnie u pacjentów z wydłużonym odstępem QT, predyspozycją do wydłzenia QT, pobierających leki zwiększające odstep QT 
  • Ryzyko przejściowego występowania zakrzepu z zatorami w układzie żylnym, drgawek, późnych dyskinez, niedociśnienia ortostatycznego, nagłego zgonu sercowego

98
Opipramol
  • Przeciwwskazania: nadwrażliwość na TLPD, ostre zatrzymanie moczu, ostre delirium, nieleczona jaskra z wąskim kątem, rozrost gruczołu krokowego z zaleganiem moczu, niedrożność jelita porażenna, wcześniej istniejący blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia lub nadkomorowe i komorowe zaburzenia przewodzenia, zwiększona tendencja do występowania drgawek,
  • U pacjentów z wcześniej istniejącym blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia lub innymi zaburzeniami przewodzenia – regularnie wykonywać EKG 
  • Ostrożnie z neuroleptykami, lekami nasennymi i uspokajającymi (np. benzodiazepinami), znieczuleniem ogólnym - ryzyko nadmiernej sedacji, depresji OUN.
  • Może nasilać działanie leków antycholinergicznych 
  • Z SSRI wzrasta ryzyko zespołu serotoninowego.
  • Fluoksetyna i fluwoksamina mogą zwiększać stężenie opipramolu we krwi - rozważyć redukcję dawki.
  • Neuroleptyki (np. haloperydol, rysperydon) mogą zwiększać stężenie opipramolu w osoczu. 

99
Propafenon
  • U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z istotnymi zaburzeniami czynności lewej komory (frakcja wyrzutowa <35%) lub z uszkodzeniem mięśnia sercowego rozpocząć od małych dawek, zwiększając dawkę ze szczególną ostrożnością
  • Przed rozpoczęciem leczenia propafenonem i w jego trakcie, należy wykonać badanie EKG, ciśnienia krwi i ocenę stanu klinicznego.
  • Dawkę dostosować do czynności nerek i/lub wątroby
  • Przeciwwskazania: rozpoznany zespół Brugadów, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca (z frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35%), wstrząs kardiogenny (z wyłączeniem wstrząsu wywołanego niemiarowością), objawowa ciężka bradykardia, zaburzenia czynności węzła zatokowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowego, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższego stopnia, blok odnóg pęczka Hissa lub blok dystalny u pacjentów bez stymulatora serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, POChP, miastenia
  • Może wpływać na próg stymulacji i czułość wszczepionego stymulatora serca.
  • Ostrożnie u pacjentów z astmą 
  • Stosowanie inhibitorów CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4 (w tym soku grejpfrutowego) może powodować zwiększenie stężenia propafenonu.
  • Z amiodaronem wzrost ryzyka niemiarowości.
  • SSRI zwiększają stężenie leku.
  • Ryzyko działań niepożądanych wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu TLPD, beta-adrenolityków.
  • Może zwiększać stężenie substratów CYP2D6 
  • Może nasilać działanie antykoagulantów - zalecana kontrola INR

100
Karwedilol
  • Może być przyjmowany niezależnie od posiłku, zaleca się jednak, aby pacjenci z niewydolnością serca przyjmowali karwedylol podczas posiłku, żeby spowolnić wchłanianie i zmniejszyć ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
  • Może być konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby/nerek i u osób w wieku podeszłym.
  • Przeciwwskazania: niestabilna/niewyrównana niewydolność serca, objawiające się klinicznie zaburzenia czynności wątroby, kwasica metaboliczna, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez stymulatora serca), ciężka bradykardia (poniżej 50 skurczów serca/min), zespół chorej zatoki (w tym blok zatokowo-przedsionkowy), ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie poniżej 85 mm Hg), wstrząs kardiogenny, skurcz oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie, niestabilne/wtórne nadciśnienie tętnicze.
  • Po ostrym zawale serca należy najpierw ustalić dawkę I-ACE, potem dołączyć karwedilol.
  • Ostrożnie u pacjentów z POChP (ryzyko skurczu oskrzeli)  i/lub cukrzycą (maskuje hipoglikemię), z zespołem Raynauda, nadczynnością tarczycy (może maskować objawy nadczynności)
  • Może wywołać bradykardię, ostrożnie przy znieczuleniu ogólnym, u pacjentów z łuszczycą.
  • Ostrożnie u pacjentów leczonych werapamilem/diltiazemem (kontorla EKG i ciśn.), z guzem chromochłonnym nadnerczy (należy dołączyć alfa-adrenolityk), z dławicą Prinzmetala.
  • Zespół odstawienny – należy odstawiać lek stopniowo przez co najmniej 2 tygodnie.
  • Ostrożnie z lekami przeciwarytmicznymi I klasy, metyldopą, inh. MAO (poza typu B) – bradykardia, migotanie; poch. dihydropirydyny i azotanami – ryzyko ciężkiego niedociśnienia; digoksyną i cyklosporyną– może zwiększać ich stęż.; lekami przeciwcukrzycowymi – nasila ich działanie; klonidyną – w przypadku zakończenia leczenia karwedilol odstawić klika dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny; NLPZ, GKS, sympatykomimetykami – ryzyko nadciśnienia i nasilonej bradykardii; lekami blokującymi przewodnictwo nerw-mięśn. – nasilony blok; ergotaminą – nasilone działanie naczyniozwężające.
  • Metabolizowany przez CYP - należy ściśle monitorować pacjentów stosujących leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperydol, werapamil, erytromycyna) CYP450.